Technologia drukarek argox

Wielofunkcyjne drukarki komputerowe są powszechnie podzielone na dwie ogólne klasy w zależności od sposobu, w jaki wytwarzają obrazy na papierze: uderzeniowe i bezuderzeniowe. W pierwszym typie, obrazy są tworzone przez mechanizm drukujący, który styka się z papierem poprzez taśmę pokrytą tuszem. Mechanizm składa się albo z młotków drukujących w kształcie znaków, albo z głowicy drukującej zawierającej rząd kołków, które wytwarzają wzór kropek w postaci znaków lub innych obrazów.

Mechanizm działania drukarek uderzeniowych i bezuderzeniowych

drukarki argoxWiększość drukarek bezuderzeniowych (do których zaliczyć możemy na przykład drukarki argox) tworzy obrazy z matrycy punktów, ale stosują one różne techniki przenoszenia obrazów na papier. Najpopularniejszy typ, drukarka laserowa, wykorzystuje wiązkę światła laserowego i system elementów optycznych do wytrawiania obrazów na bębnie światłoczułym, z którego są one przenoszone na papier za pomocą fotokopii elektrostatycznej. Oprócz tekstu, drukarki laserowe bardzo dobrze radzą sobie z drukowaniem grafiki. Jednak do drukowania grafiki o wysokiej rozdzielczości potrzebna jest znaczna ilość pamięci w drukarce. Na przykład, aby wydrukować całostronicową grafikę w rozdzielczości 300 dpi, potrzebny jest co najmniej 1 MB (megabajt) pamięci RAM drukarki. W przypadku grafiki o rozdzielczości 600 dpi potrzeba co najmniej 4 MB pamięci RAM. Drukarki wykorzystujące diody elektroluminescencyjne (LED) przypominają w działaniu drukarki laserowe, ale kierują światło z zasilanych diod, a nie z lasera, na powierzchnię fotoprzewodzącą. Drukarki jonowe wykorzystują technologię podobną do tej stosowanej w fotokopiarkach do wytwarzania obrazów elektrostatycznych. Inny rodzaj drukarki bezuderzeniowej, drukarka atramentowa, rozpyla elektrycznie naładowane krople atramentu na powierzchnię wydruku.

Informacje alfanumeryczne i graficzne mogą być przenoszone z cyfrowej pamięci masowej komputera bezpośrednio na kliszę. Mikrofilm szpulowy i mikrofisza (płaski arkusz filmu zawierający wiele mikroobrazów zredukowanych z oryginału) były popularnymi metodami przechowywania i reprodukcji dokumentów przez kilka dziesięcioleci. W latach 90. zostały one w znacznym stopniu zastąpione przez technologię dysków optycznych.